Een kind krijgen in de 21e eeuw

Geschreven door Jolande Brom, homeopatisch verloskundige met 21 jaar praktijk-ervaring in zowel Nederland als België.

Als meisje van 16 jaar kreeg ik nog een kleiner broertje. Dat was voor mij de doorslag om voor mijn beroepskeuze te kiezen voor verloskundige. Ik wilde altijd al mensen helpen, maar wist niet goed welke richting ik in wilde. Er was zoveel en als puber weet je nog niet precies wat een vak ook echt inhoudt. Maar toen mijn moeder dus weer een keer zwanger werd en ik het ook bewust mee kon maken, was ik om. Ik zag hoe de plaatselijke vroedvrouw werkte en raakte gefascineerd door nieuw leven.

We hebben daarna nog 10 jaar samen gewerkt. Het levensverschil van 30 jaar maakte dat ik in het begin als jonge snotneus niet zo welkom was als mijn collega met 30 jaar meer ervaring, maar gelukkig veranderde dat al snel en zeker toen ik zelf zwanger raakte van ons eerste kind was het dorp om en had ik mijn plekje veroverd. Want ook ik had de ervaring hoe het was om zwanger te zijn en kon meepraten over misselijkheid en zuurbranden. Vooral tijdens de bevalling heeft de eigen ervaring zeker geholpen om vrouwen beter te kunnen begeleiden.  

Zwanger zijn is tegenwoordig niet meer zo gewoon als vroeger. Je wordt meteen geconfronteerd met testen die met een kansberekening aangeven of je kindje een verhoogd risico heeft op bepaalde chromosoomafwijkingen.

Als dat achter de rug is, krijg je nog een tweede screening, namelijk de 20 weken echo. Hier word je kindje van boven tot onder bekeken en eventuele afwijkingen kunnen zo opgespoord worden, mits ze natuurlijk zichtbaar zijn op een echo. De echo betekent dus niet een honderd procent garantie op een gezonde baby, maar geeft wel enig inzicht of het veilig is om thuis te bevallen, of dat je beter kunt zorgen dat je in een ziekenhuis met een couveuseafdeling voor intensieve opvang van zieke pasgeborenen bent als de baby ter wereld komt. Deze ontwikkeling heb ik de afgelopen twintig jaar zien opkomen, maar gelukkig zie ik toch nog veel blijde gezichten als ze me komen vertellen dat de zwangerschapstest positief is en er een gezinsuitbreiding op komst is. Alhoewel het voor mij iedere keer weer is alsof ik een domper zet op dit prille geluk door te beginnen over chromosoomafwijkingen en onderzoeken die gedaan kunnen worden. Het haalt de roze wolk in een keer een stuk naar beneden. Bam, weer met 2 voeten op de grond en nadenken over wat je wilt als jonge ouders.

Heel af en toe zie ik nog de mensen met een sterke geloofsovertuiging die geen tests willen laten doen, omdat zij geloven dat het kind wat zij gaan krijgen gestuurd is door God (Allah) en dat alles wat door Hem gestuurd wordt voor hen bedoeld is en dus goed is. Alleen zijn er dat niet zo veel meer als 20 jaar geleden.

Toch is zwanger zijn nog een hele speciale ervaring voor een vrouw. Er groeit nieuw leven in je lijf, je bent nooit alleen, voelt getrappel in je buik en je borsten bereiden zich voor op het geven van supermelk waar je baby in het eerste half jaar zijn gewicht mee kan verdrievoudigen. Al met al een topprestatie waar je U tegen zegt.

Dit alles maakt dat het een ervaring is waar vrouwen nog hun hele leven lang over willen en kunnen praten. Dat merk ik altijd als ik op feestjes kom en men te weten komt dat ik vroedvrouw of met de huidige term verloskundige ben. Dan krijg ik bijna altijd een paar bevallingsverhalen te horen, of worden klachten waar men geen duidelijk antwoord heeft gekregen toch nog eens besproken.

Niet dat ik daar nu altijd zin in heb, want een vroedvrouw wil ook wel eens een vrije avond hebben, maar schijnbaar heeft men daar toch erg veel behoefte aan. In geuren en kleuren worden sommige bevallingen nog eens dunnetjes overgedaan. Ik geef hen meestal zo duidelijk mogelijk antwoord en ga er maar vanuit dat het hoort bij het verwerken van een hele emotionele gebeurtenis waar je als vrouw geen controle over had en die op deze manier het beste verwerkt kan worden, door er over te praten met anderen en dan vooral met mensen die er verstand van hebben.

Dat begint al in het kraambed, waarin moeder en kind na de bevalling, 8 dagen lang in het middelpunt van de belangstelling staan, ondersteund door een verloskundige en een kraamhulp. Ook de vaders nemen tegenwoordig steeds meer vrij om ook mee te wennen aan een nieuwe gezinssituatie. Tenminste, als je baby op tijd is geboren. Voor ouders die een kindje op de couveuse-afdeling hebben, begint het vaak wat hectischer. Zij kunnen wel kraamzorg krijgen, maar als men op en af naar het ziekenhuis moet rijden om je nieuwe kindje te verzorgen blijft er niet veel tijd over om nog te rusten en eventueel nog te kolven. Veel ouders kiezen dan ook tijdelijk voor een Ronald MacDonaldhuis om wat dichter bij hun baby te kunnen zijn.

Als de baby naar huis komt, is er soms nog even een opstart met een kraamhulp, mits je aan bepaalde voorwaarden voldoet (dit ligt aan de polisvoorwaarden in de zorgverzekering).